انسان ها داراي علايقي مي باشند كه در همه ي آنان يكسان است و مبارك . ويژگي هايي كه شايد چون همگاني است و يا اين كه حداقل همه آن ها را مي ستايند و يا به ميمون بودن آنان اعتراف دارند هرچند در باطن خويش و نه بر زبانشان و به همين خاطر است كه نام اين علايق كه همان فطرت ها است از مقدس ترين معاني براي علوم دروني و روانشناختي مي باشد و البته اين امر طبيعي است كه هر گاه نسيمي از اين علايق بر كالبد انسان ها مي وزد آنان را ديوانه وار مست و مدهوش خود مي گرداند .